БАЛКАНКАН
Џенаро.... Пст, Џенаро! Џенаро!
Што е, Карло?
Ни дојде некој нов. Таму, спроти Норвежанецот.
Јас не сум Норвежанец, туку Швеѓанец!
А кој е тој тип? - Не знам, прашај го!
Можеби не знае италијански. Види му ги нозете, како шпански се.
Пст, Шпанецу.... Обригадо, еј! Обригадо...
Обригадо е португалски збор, момци... - Па, тој е наш!
Здраво, момци! Малку е загушливо овде, а?... Има ли некој цигара?
Овде не смее да се пуши, не!
Те излажал... А, со што мислеше да пушиш, Карло?
Ало, непознат... Како те викаат? - Сантино.
Здраво, Сантино. Ние сме Италијани, оние таму се Французи...
Мило ни е!
Тој до тебе е Данецот Кнут... - Јас сум Швеѓанец!
Во ред! Потоа швабата Курт... - Потоа, наредникот Џон...
Добредојде во клубот, Сантино! - Благодарам, момци! А, каде сме?
Ова е фрижидерот. Овде, нас мртвите, не пакуваат во замрзнувач!
Еј, Сантино, а зошто тебе те означиле како непознат?
Секој има свој крај, момци.
Некои умираат од старост, некои од тумор...
Јас умрев заради својот побратим.
Те убил побратимот, а? - Ама не, ме убија заради синот
на човекот кој му беше побратим на мојот стари... - Леле, колку комплицирано!
Дај, раскажи како беше, Сантино. - Па, добро... Мојата приказна почнува
пред многу години, во Македонија. Знаете ли што е тоа Македонија?
Како да не, тоа е еден вид овошна салата.
Ало, Карло, не зезај! Како можел човекот да се роди во салата?
Македонија е марка на цигари што ги пуши Моника Белучи
во филмот “Малена“. - Не, Македонија е мормонска општина во Охајо.
По ѓаволите знаете, момци! Македонија е држава, долу на Балканот.
Одиме од почеток, пред педесетина години...
После Втората светска војна Македонија беше дел
од Титова Југославија. Тоа е многу важен историски период,
диктатура на пролетаријатот... Идеолошки глупости, сфаќате?
Многу ограничена средина за еден динамичен човек
каков што беше стариот мој Витомир.
Најдобар пријател му беше неговиот побратим Серафим.
Витомир и Серафим беа мали Цезари: се облекуваа подобро
од Фред Бускаљони, а се тепаа полошо од Роки Марчано!
Кога ќе се појавеа на игранка, ги кршеа срцата на девојките...
...а богами и вилиците на момчињата!
Тоа беа сиромашни времиња, но дури и сиромашните сакаат да се средат!
Витомир и Серафим наскоро почнаа да профитираат од таа човекова слабост:
купуваа стока во Италија и ја продаваа пет пати поскапо
во Југославија. Но, рака на срце, нивниот префинет смисол за бизнис
не наиде на одобрување кај строгата југословенска царина.
Потрагата по лесна заработувачка наспроти ограничувањата што
ги наметнуваше законот, ги натера овие талентирани млади луѓе
во прегратка на нивната судбина: Шефкет Рамадани!
Работата е добра, а парите лесни!
Возот доаѓа в петок.
Во Дубровник на брод ќе се товараат 220 сандаци!
А во Дубровник: мои чувари, мои луѓе, моја милиција,
мои машиновозачи... Никој нема да ве допре! Делиме фифти-фифти.
Таа вечер, додека крикот на неговиот побратим Серафим
одекнуваше во мракот, мојот татко Витомир скокна
во Јадранско Море и го преплива,
додека од очите му течеа солзи...
Следниот ден доплива во Бари
и побара политички азил во Италија!
Име и презиме?
Вито...
Дон Вито. Џеновезе.
Во Италија Витомир продолжи да се бави со интелектуална работа:
работеше како жиголо, шверцуваше цигари, местеше фудбалски натпревари
создаваше солидна кариера, се ожени...
Но, никогаш, дури ни во последните мигови од животот,
не го заборави својот сакан побратим!
Сантино, синко мој... Мојот живот се ближи кон крајот...
Никогаш не заборавај што вели Пит О`Брајан
во филмот “Ангели со црни лица“: “Да се помолиме за момчето
што не можеше да трча брзо како мене“.
Тоа се однесува и на мојот побратим Серафим, синко.
Слушнав дека умрел пред некоја година...
Но, велат дека има син.
Ако некогаш дознаеш дека твојот помал побратим е во неволја,
помогни му! - Да, тато, ветувам!
Секако, јас потполно заборавив на ветувањето
што му го дадов на покојниот татко.
Се преселив во Рим, како вистински Римјанин,
и отворив ноќен клуб, едно шминкерско место...
Се додека еден ден не ми заѕвони телефонот!
Ало?
Добарден. Ми треба Сантино Џеновезе!
Тој ден првпат го слушнав гласот на Трендафил Каранфилов!
Кој ти е пак сега тој Трендафил Каранфилов?
Трендафил е синот на побратимот Серафим,
роден како плод на љубовта меѓу покојниот Серафим
и некоја анонимна осуденичка на доживотна робија.
На денот кога се родил, Израел со молневит напад
им објавил војна на Египет, Сирија, Јордан и Ирак.
Случајно или не, малиот Трендафил е роден на денот
кога започна една војна...
и војните ќе го обележат целиот негов живот!
Трендафил израсна во дом за сирачиња.
Неговите воспитувачки веруваа дека детскиот дух
најдобро се челичи со гледање партизански филмови.
Но, додека другите деца се забавуваа,
малиот Трендафил се тресеше од страв.
Трендафил матурираше кога започна граѓанската војна
во Никарагва...
Ја сретна љубовта на својот живот кога почна војната
во Словенија и Хрватска...
Се вработи кога изби војната во Босна...
Се ожени кога НАТО ја нападна Србија...
И, како што одминуваа годините, војните беа се поблиску и поблиску...
Длабоко во себе, тој се плашеше.
Длабоко во срцето, Трендафил се подготвуваше за војна!
Се до таа пролет, 2001 година...
И така, мојот побратим тргна на пат кон Истокот,
во пресрет на сонцето кое се раѓа...
Што би рекол Алан Бурдилион Трахерне во еден вестерн:
“Преку месечевите планини и по долините на сенките,
јаваше, храбро јаваше, да го пронајде Ел Дорадо!
И што се случи потоа, Сантино?
Успеаја ли да го спасат?
Малку недостигаше... Но, тогаш се вмеша природата!
Таа пролет беше невообичаено топла. Многу топла...
Исто...? - Исто!
Оди во амбасадата!
Ало?
Добарден!
Ми треба...
Ми треба.
Ми треба Сантино Џеновезе!
Во тој момент слушнав ужасен глас од минатото...
Синко, помогни му на побратимот ако се најде во неволја!
Јас сум Сантино Џеновезе, син на покојниот Витомир.
Дојдов да вратам еден стар долг.
Суштината на секоја опасна акција, побратиме,
е дека не смееш да ги изгубиш нервите! Како Џеки Чен во филмот
“Шангајско попладне“ или Долф Лундгрин во “Црвениот шкорпион“.
Дај уште малку сол!
Или онаа русокосата од филмот “Порта на ужасот“, сфаќаш?
Значи, без паника! Што бараме? Една баба
во украден тепих? Во ред, нема проблем! А, каде треба
да се бараат украдени теписи? Во супермаркет?
Не биди наивен, побратиме! Украдените работи се бараат
кај дилер на украдени работи. А кој работи со дилерите на украдени работи?
Се знае: Папата! Само момент...
Здраво, Папа! Овде Сони, синот на Вито. Како си?
Славите? Го пуштиле брат ти на условно?
Брат му е педофил. Тргувал на интернет со лажни
кредитни картички. Каков гад!
Феноменално, пренеси му ги моите честитки. Туку, слушај, Папа
ми треба една информација: кој го контролира бизнисот
со украден мебел за Југоисточна Европа?
Само да запишам... А, адресата? Сигурен си за ова?
Не, не сум во гужва, помагам. Ама не, само помаг...
Ајде, Папа, не соли ми памет! Благодарам, Папа, закон си!
Каков смрдло, по ѓаволите...
Сте слушнале ли за некој Грк по име...
Како се викаше, по ѓаволите...
Хомер?
Прости, побратиме!
Белград во Србија! Момци, јас не сум наивна Црвенкапа
но, овој град е помрачен и од мрачна шума!
Сјај и беда на една бивша империја!
И додека две “горила“ ме тресеа до гола кожа, помислив
дека слепиот Хомер не излажал. Не бев во право...
- Непреведен титл -
Каде ти е газдата? - Господин Веселин
ќе ве прими малку подоцна. Сега е на џогирање.
Господинот Веселин вели дека сте дошле на погрешно место.
Вели дека ова не е крчма,
туку чесен дом на чесен човек.
Точно е дека се вика Веселин Кабадајиќ,
но, не е точно дека е трговец со теписони.
Со теписи. - Со теписи...
Тој е сериозен српски бизнисмен, издава дури три дневни весника
и два магазина, сопственик е на еден ТВ канал
и едно радио, поседува две фабрики...
...поседува две фабрики, една за амбалажа,
а другата за преработка на месо!
Ве предупредува да не си играте со него, оти тој е
емотивен човек, па би можел веднаш да ве убие
или да повика полиција!
Полека. Може ли малку да разговараме, а?
Вака: кажи му на твојот шеф дека Сантино Џеновезе не е газло!
Имам пријатели кои ме информираат и затоа нека не ми продава магла.
Кажи му дека знам дека се крие од новата власт
поради вмешаноста во организиран криминал, знам што работел
за време балканските војни и знам дека по него е распишана
меѓународна потерница за воени злосторства. Преведи му!
Такви беа времињата... На една страна бедна сиромаштија,
а на другата купишта пари. И што требаше да правам?
Да ги оставам парите на сиромаштијата? Па, јас не сум будала!
А, што се однесува до војната, пред се: не е вистина, а дури
и да е вистина - тие не испровоцираа!
И ако сум убил некого, сум го убил случајно
и заради својот народ. И кога гомнарите ќе дојдат да ме водат
во Хаг, мојот народ ќе ме брани. Ова го отпечатив
во десет илјади примероци. Ќе организираат спонтани
протести. Ќе поставам минско поле пред куќата!
Ќе се минирам самиот себе ако треба!
Не го создадов ова богатство за да го
трошам в затвор, јасно?
Јас немам ништо со твојот тепих.
Мислиш дека милионите сум ги направил со крадење теписи?
Гледај!
Украдени возила: милионче! Пирамидални штедилници: два милиона.
Шверц со цигари: три милиони. Фалсификување девизи,
лажни Шенген-визи, таен превоз на Арапи во Европската Унија...
Хомер ни рече дека тебе ти го испратил тепихот.
Хомер е лажливо гомно!
Јас сум трговец: купувам таму, продавам ваму. Не сум
го отворил тој камион на Хомер, само го испратив понатаму...
Каде? - Во Црна Гора!
Но, ова не си го слушнал од мене, јасно?
Зошто во Црна Гора?
Затоа што од другата страна е Италија,
и затоа што целата стока со бродови се шверцува во Рим,
затоа што сите гомна водат во Рим. Ете, затоа!
Многу убаво. Како на плажите на островот Холиакалоа!
Ама, што си застанал? - Полека...
Ајде, влегувај во колата! Дај гас! Гас!
Вака пусто е и во
“Законот на колтот“, кога Чуба Хоган доаѓа во Мексико
да се освети за својот татко Енрике.
И што сега? Ќе им речеме: добарден, имате ли можеби
некаква баба во тепих? Имате? Одлично!
Исечкајте ни едно двеста грама, молам!
Гледа? Стоката ја чуваат во хангари. Не знам како да влезам...
Треба да сме брзи како Курт Расел во “Бегство од Њујорк“.
Или да влетаме пукајќи како Рамбо во тројката. Или да ја минираме зградата
како Франко Неро во “Битката на Неретва“.
Воен филм. - Не сум чул.
Што сака Шефкет Рамадани со толку деца?
Одием, одиме! - Чекај, побратиме! Чекај!
Ех, татко, татко...Следниот пат кога ќе умреш,
остави ми барем некои долгови што можат да се платат со пари!
Боли? - Боли...
Тогаш, признај!
Ќе ме убиеш? - Да, секако.
Бог ќе те казни за мојата болка...
Овде нема ни Бог, ни ѓавол... само јас. Карлито!
Те виделе како зборуваш со некој американски офицер.
Што му рече, мајката твоја?
Се борев под твое заповедништво... ти верував...
Целото мое семејство загина бранејќи те од Србите...
Проклет да си, Шефкет Рамадани!
Моето име е легенда! Не смее да се изговара!
Ти си срамота за “нашата работа“! Не се боревме за такви како тебе...
Грешиш, Крешник. Војните се водат баш за такви како мене...
а за такви будали како тебе!
Фрлете го телото во канализација!
Што се случува?
Што е, Исмет? Дали се Американците?
Ги фативме овие двајца како се обидуваат да влезат во хангарите.
Кој ве испраќа?
Не знаат албански, Шефкет! Еден е Италијанец, а другиот каур...
Шефкет Рамадани! Не е можно да си толку млад!
Од каде го знаеш моето име?
Ти им намести стапица на нашите татковци, пред 50 години...
Шефкет Рамадани, крал на подземјето!
Шефкет... мислам дека зборува за твојот стари!
Од каде тој би го знаел татко ми, мамичето негово? Кој ве испраќа?
Не знам кој си, од каде го знаеш татко ми,
но, ти давам 1 час време да се сетиш што правиш овде
и за кого работиш. Затворете ги во подрумот.
Како си, побратиме? Боли, а? Гомнари!
Не мрдај го! Можеби нешто е скршено.
А, кој си сега ти? - Не смееш да го местиш,
можеби му се скршени коските. - Да знаев дека овде
ќе сретнам убава дама, ќе се средев малку...
Лара. - Драго ми е, Сантино Џеновезе.
Девојчето е... со тебе? - Надја. Ќерка ми.
Полека, побратиме, можеби нешто е скршено...
Подобро да мируваш. - Вие сте од Милано?
Ма, каков црн Милано, јас сум од Рим.
Нема играње со тие работи, ОК? А ти?
Од еден мал град во Романија. Кога бев помлада,
сакав да отидам во Милано и да станам манекенка.
Затоа научив италијански. - И, отиде ли?
Стигнав до Германија... и таму го запознав Шефкет Рамадани!
Шефкет те доведе овде, а? - Ме селеше со години...
а сега веќе не му требам. - Ветил дека ќе се ожени со тебе?
Не сум му јас вереница... туку негова сопственост.
Јас сум курва.
Не сфатив. Мислев дека детето...
Можеби и не е негова ќерка... ниту јас знам кој и е татко.
И јас не сум подобар. Измамник, лажливец, ситен шверцер...
Не му помагам поради добрина, туку од празноверие.
Мислам дека е Божја казна што заглавив овде...
Како всушност се вика местово? - Фабрика.
Фабрика? - За месо.
Шефкет Рамадани овде произведува храна за мачки? Еве каде
завршила баба Зумбула! - Ти немаш поим
каде се наоѓаш, нели? - Што згрешив сега?
Ова е фабрика за производство на човечко месо.
Шефкет донесува деца од цела Европа. Грабнати деца.
Ги храни, чува, како животни на фарма...
Заради проституција? - Заради органи!
Кога на богатите старци ќе им откажат бубрезите, срцето или црниот дроб
тие се јавуваат кај Шефкет да ги снабди со делови.
Како во авто-сервис... - Ох, Боже!
...само што тие делови се вадат од детските тела!
Што бараш ти овде?
Ти, Италијанец, надвор! Надвор!
Истече еден час. Време е да ми ја кажеш својата приказна.
Почни... Сандокан!
Се викам Сантино Џеновезе. Дојдов на Балканот
да вратам еден стар долг. Јас и мојот побратим Трендафил
бараме една старица, замотана во тепих. Поминавме долг пат,
исполнет со смеа и солзи. Една чудна авантура...
Карлито! -... што наскоро ќе заврши!
Да знаев дека ќе те видам пак ќе се избричев...
Шефкет Рамадани нема да види многу корист од ова тело...
Не ми личи да бидам херој... но очигледно проблемите
на тројца мали луѓе како нас не значат ништо во овој
луд свет. Хемфри Богарт, “казабланка“.
Цел живот сакав тоа да го изговорам пред некоја
убава жена, а сега кога конечно се случи...
...Сантино мора да умре.
Збогум, куме! Како што рече Ралф Мекер
во филмот “Гола мамуза“.
Ѕверови!
Ѕверови, копилиња! Убијци!
И така, мојот побратим тргна кон југ,
кон својот дом. Некои работи ги загуби засекогаш,
како што е стравот од војната и лошата баба Зумбула,
но, затоа ги најде работите што ги бараше:
еден тепих и многу, многу деца.
А, ти Сантино? - Па, момци, не сакам да бидам
нескормен, но после се што сторив... претпоставувам
дека конечно го заслужив своето место на небото!